Ons verhaal

Van Maastricht naar Lanaken

Onze eerste woning — een mega fijn hoekhuis in Maastricht — kochten we in 2013. Net als ons huidige huis hebben we dit destijds volledig gestript en opnieuw opgebouwd. Vrijwel alles kwam aan bod en later, in 2022, hebben we zelfs een heel nieuw dak met dakkapel laten plaatsen. Je zou dus kunnen stellen dat we wel wat gewend zijn als het op verbouwen aankomt!

Ondanks ons fijne huis met vele herinneringen, inclusief de geboorte van onze zoon, begon het na een aantal jaren weer te kriebelen. Onze keuken was inmiddels redelijk aan vervanging toe en tegelijkertijd merkten we dat we ruimte in huis misten. Uitbouwen was in ons oude huis maar beperkt mogelijk. We stonden daardoor voor een keuze: opnieuw investeren in ons bestaande huis of op zoek gaan naar iets anders? Maar zeker niet te ver van ons huidige huis!

We besloten ons te gaan oriënteren op de huizenmarkt. We speurden Funda af en planden bezichtigingen in voor huizen in Maastricht. De huizen die we bekeken waren een stuk ruimer dan ons eigen huis, maar de prijs stond naar ons gevoel niet echt in verhouding met wat we ervoor terugkregen — bedankt huidige huizenmarkt…

De zoektocht richting België

Gezien we in de grensstreek wonen en meerdere vrienden en familieleden inmiddels de grens over waren getrokken, besloten we onze zoektocht wat verder uit te breiden: richting België dus! Het aanbod hier was echt een wereld van verschil. Hier kreeg je nog echt huis (én tuin!) voor je geld. Zeker als je bereid was een (flinke) renovatie aan te gaan.

De speurtocht ging dus al snel om van Funda naar Zimmo — de Belgische tegenhanger van Funda — en ons huidig huis was meteen een van de hits tussen de zoekresultaten. We besloten eigenlijk vooral ter oriëntatie een bezichtiging te plannen. Gewoon eens kijken, meer niet. We hadden immers nog niet helemaal een ei gelegd over de vraag of we de grens over wilden en zo ja, welke haken en ogen hierbij kwamen kijken en hoe het überhaupt allemaal werkt: een huis kopen in België als Nederlander.

Toen we binnenkwamen was ik meteen enthousiast, maar ik dacht op dat moment vooral dat Michael er waarschijnlijk helemaal niets in zou zien. Hij was namelijk heel duidelijk: we gingen alleen ter oriëntatie. Het tegendeel bleek waar…

Liefde op het eerste gezicht

Op de terugweg naar huis liet Michael meteen weten hoe enthousiast hij was. Hij zei letterlijk tegen mij: “Dit is het, dit huis moeten we hebben.” Ineens was het dus geen vrijblijvende bezichtiging meer en moesten we in de regelmodus. Want naast de beslissing om echt te verhuizen naar België, was er nog iemand die we erbij wilden betrekken voor we ons echt in dit avontuur konden storten: mijn vader. We hadden natuurlijk al snel door dat dit geen klein verbouwproject zou worden. We wilden het huis uiteindelijk helemaal renoveren en vroegen hem daarom of hij het zag zitten om samen met ons deze uitdaging aan te gaan (de komende jaren). Hij ging mee voor een tweede bezichtiging en ook hij was enthousiast, yes!

Daarmee hadden we niet alleen een huis gevonden, maar ook het plan om er samen iets heel moois van te maken.

Een nieuw hoofdstuk

Na een behoorlijk biedingstraject — dat we jullie zullen besparen — lukte het uiteindelijk om het huis te kopen. En daarmee begon een nieuw hoofdstuk.

Een oud huis in België, een gezin van drie, drie paar handen en vooral heel veel keuzes. We wisten inmiddels uit ervaring wat verbouwen betekende. Maar dit keer was het anders. Een ander land, een (veel) groter huis en opnieuw de uitdaging om van iets bestaands echt ONS huis te maken.

En precies dat proces delen we hier.